يالا چرا معطلي؟!!!

تا حالا به اين فکر کردين که چطوری ميشه مشکلات زندگی رو فتيله پيچ کرد؟! چطوری ميشه غم را به زمين زد وخاک کرد؟(از اين يکی بگذريم نميشه!!البته منظورم خودم بودم شما کاری

به من نداشته باشين)اصلا فکر کردين چطوری ميشه به دروازه مهربانی گل زد.اخه ميگن روزگار حريف قدريه...خب باشه به ما چه مگه نه؟؟ناسلامتی ايمان مربی ماست حتی اگه يه

جاسوس توی تيممون باشه...راحت بهش گل می زنيم و از تيم (اقا بیــــــــرون)...مهر ومحبت رو در دلهامون ميکاريم ...فقط مواظب دروازه باشيد نکنه يه وقت!!اخه هر چی باشه دروازه بان

دل انسان دهان اوست .اما ميگن حريفمون خيلی قويه ای وای چی شد؟اين که ناراحتی نداره دوپينگ ميکنيمچطوری؟اين که کاری نداره با ياد خـــــــدااينطوری نه تنها گل نمی

خوريم بلکه گلم ميزنيم.راستی  داور داشته باشين!داره  از بالا ميبينه نکنه يه وقت... ولی داور اخراجش کرد  خداييش حقش بودا.اين کينه زودتر از اينا بايد از تيم خارج ميشد ولی بازم

خدارو شکر که به خير گذشت .اخه مگه نديدی چه خطايی رو مرتکب شد؟داشت چمن سبز دلامون رو زرد ميکرد وحالا با خيال راحت توپ صفارو رو برای دل سانتر کنيد همکاری

وپاسکاری يادتون نره.چه جوری؟خب اين که خيلی اسونه اگه مهر ومحبت رو به همديگه پاس بدين حتما گل خواهد شد...اخ جــــــــــون !ديدين گفتم يا علی وگل گل گل
 

 

                                                  

                                                          

 من از بارانم جنسم از ابر خونم از دريا احساسم از پاکی اب گريه ام از باران پدرم اسمان مادرم خورشيد قطره کوچکی که از همه چيز جدا شده و به سوی تو می ايد...قطره ای که

                                            

                                                       

                                                  
                                         

                                     

 

  
نویسنده : yaass_073 ; ساعت ۱:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٤/٢٥
تگ ها :


برگی از دفتر خاطرات

نمدر کودکی غم وغصه  هام کوچک بود.حسرت عروسک مو طلايی و اسباب بازيهای پشت

ويترين های رنگارنگ ...حسرت داشتن سکه ای تا با ان عروسک کهنه و يک پايم را به خريد ببرم 

وبرای او بيسکوييت واسمارتيز بخرم ...ارزوی...

ااون روزا هيچوقت فکر نمی کردم يه روزی تاب وسرسره و چرخ وفلک واسم بی معنی

بشه .انگار همين دو روز يش بود که با شنيدن کارتون مورد علاقم به طرف تلويزيون شيرجه مير

رفتم و بعد هم غرق ...غرق غرق 

هيچ نمی فهمم چرا ديگه دلم نمی خواد روي تپه های شنی راه بروم 

ديگه وقتی وارد مغازه ميشم

از بستنی های شکلاتی و شيرينی های کشمشی دوتا دو تا نمی خواهم

ديگه وقتی به پارک می روم دلم نمی خواهد گلها را بچينم

ديگر حاضر نيستم در صفهای طولانی بايستم

برای اينکه عروسک بزرگ شخصيت های کارتونی را لمس کنم

يا از او يک بادبادک بگيرم

ديگر با دوستانم سر رنگی شدن زبانم يا خوردن اب نبات های بنفش وقرمز شرط نمی بندم

ديگر با مادرم قايم باشک نمی کنم

پشت پدرم سوار نمی شوم

ديگر برای پاره شدن کتاب رياضی ام گريه نمی کنم

ديگر دوست ندارم سوار اسب هايی که اهنگ می خورند وتکان می خورند شوم

ديگر دوست ندارم بزرگترين تکه گوشت سفره يا بزرگترين بستنی دنيا مال من باشد

ديگر برای خريد يک دست لباس زرو پاهايم را به زمين نمی کوبم

فرياد نمی زنم

و صورتم با اشک های معصومانه خيس نمی شود

ديگر...............

                                 ميدونين بهم چی ميگن؟!!!

  
نویسنده : yaass_073 ; ساعت ۳:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٤/۱٧
تگ ها :